கடந்த நூற்றாண்டில் மலாயா

• Editor
• August 27, 2026
• தமிழ் Header, விவரணங்கள்
• விவரணங்கள்
• 0 Comments

டாக்டர் ஏ. விஸ்வலிங்கம் 1907ஆம் ஆண்டு மே மாதம் சிங்கப்பூருக்கு வந்தார் — ஒரு உறுதியான திட்டத்தை விட ஆர்வத்தால் ஈர்க்கப்பட்ட யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த பதினேழு வயது இளைஞர். புதிதாகத் திறக்கப்பட்ட மருத்துவப் பள்ளியை — பிற்காலத்தில் கிங் எட்வர்ட் VII மருத்துவக் கல்லூரி என்றழைக்கப்பட்டது — அவர் அங்கு கண்டார்,

மேலும் 1904ஆம் ஆண்டு இதன் நிறுவனத்திற்காக அரசாங்கத்திடம் மனு செய்த சீன சமூகத் தலைவர் தான் ஜியாக் கிம்-மின் தொண்டு நிதி மூலம் பெரும்பாலும் நிதியளிக்கப்பட்ட ஒரு உதவித்தொகையையும் பெற்றார். சீன, இந்திய, சிலோனிய, யூரேசிய சமூகங்களைச் சேர்ந்த பட்டதாரிகளை உருவாக்கிய அந்த நிறுவனம், காலனித்துவ மருத்துவ சேவைக்குள் ஒரு தலைமுறை ஆசிய மருத்துவர்களின் நுழைவாயிலானது — அவரது கூற்றுப்படி, அது கூர்மையாகவும் அடிக்கடி வேதனையாகவும் பிரிக்கப்பட்டிருந்த ஒரு சேவை.

இந்தப் பிரிவினை எல்லாவற்றிலும் ஊடுருவியிருந்தது. மலாயாவின் மருத்துவத் துறை தன் அதிகாரிகளை ஐரோப்பியர்கள் ஆட்சேர்க்கப்படும் “மூத்த சேவை” என்றும், ஆசியர்கள் ஆட்சேர்க்கப்படும் “இளைய சேவை” என்றும் பிரித்திருந்தது; தகுதி அல்லது மூப்பு எதுவாயினும் உள்ளூரில் பயிற்சி பெற்ற பட்டதாரிகள் பிந்தையதற்கே கட்டுப்படுத்தப்பட்டனர். அந்த அதே அடுக்குமுறை அவர் சேவை செய்த பரந்த சமூகத்தையும் வடிவமைத்தது.

லாருட் மாவட்டத்தில் சீனத் தகர சுரங்கத் தொழிலாளர்கள், இந்திய தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு இருந்த குறைந்தபட்ச நலத்திட்டங்கள் கூட இல்லாமல், முற்றிலும் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட மருத்துவக் கவனிப்பின்றி இருந்ததை அவர் கவனித்தார்; அவர்கள் சார்பாக அரசுக்கு மனு செய்தார்,

ஆனால் அவர்களைக் கவனிக்க சீன மொழி பேசக்கூடிய ஐரோப்பிய அதிகாரிகள் யாரும் இல்லை என்றும், விடயம் காத்திருக்க வேண்டும் என்றும் மட்டுமே பதில் கிடைத்தது. மலேரியாவால் பாதிக்கப்பட்ட தோட்டத் தொழிலாளர்கள், நோய் தீருவதற்கு முன்பே மருத்துவமனையிலிருந்து வெளியேறுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்ததை அவர் கண்டறிந்தார், ஏனெனில் தொழில்முதலாளிகள் நோய் விடுப்பின்போது ஊதியத்தைத் தடுத்து வைத்திருந்தனர்,

இது குடும்பங்களை வறுமையில் ஆழ்த்தியதோடு, குணமடைந்து வரும் நோயாளிகளை நாள்பட்ட நோயாளிகளாகவும் நோய்த் தொற்றுக்கான களஞ்சியங்களாகவும் மாற்றியது — இது, தோட்ட உரிமையாளர்களின் கடும் எதிர்ப்பையும் மீறி, மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்ட தொழிலாளர்களுக்கு பாதி ஊதியத்தை அரசு கட்டாயமாக்கும் அளவுக்கு தீவிரமான பிரச்சினையாக இருந்தது.

 குவாலா கங்சார் போன்ற நகரங்களில் பொது சுகாதாரம், அவரது கூற்றுப்படி, மிகவும் பழமையானதாக இருந்தது: கழிவு குவியல்கள் திறந்தவெளியில் நிரம்பி வழிந்தன, இரவு மலம் கசிவான, சரியாகப் பொருந்தாத வாளிகளில் சேகரிக்கப்பட்டது, உணவு அவற்றின் அருகிலேயே திறந்தவெளியில் விற்கப்பட்டது, ஈக்கள் தடையின்றி பெருகின — ஒரு முறையான ஆய்வு இறுதியாக மேற்கொள்ளப்பட்டபோது, ஒரு பிரிட்டிஷ் இரெசிடென்ட் அதை “ஒரு அவமானகரமான நிலைமை” என்று அழைத்த சூழல்.

தன் மருத்துவப் பணிகளுடன், விஸ்வலிங்கம் சமூக வாழ்க்கையிலும் ஆழமாக ஈடுபட்டார். இருபத்தைந்து வயதிலேயே தைப்பிங் சிலோன் சங்கத்தின் தலைவராகப் பணியாற்றினார், தமிழ்ப் பிள்ளைகளுக்கான ஒரு கோயில், நூலகம், பள்ளி கட்டுவதற்காக அங்கு இளைஞர் இந்து சங்கத்தை நிறுவினார், பிற்காலத்தில் கோலாலம்பூரில் தமிழர் உடற்கல்பண்பாட்டுச் சங்கத்தையும் (Tamilian Physical Culture Association) நிறுவ உதவினார்.

1928இல் கோலாலம்பூர் ரோட்டரி கழகத்தை நிறுவிய உறுப்பினர்களில் ஒருவராகவும், 1937இல் அதன் தலைவராகவும் பணியாற்றினார் — ஐரோப்பிய, ஆசிய குடிமக்கள் பொதுவாகப் பிரிந்து வாழ்ந்த ஒரு காலத்தில், அவர்களை சமூக ரீதியாக ஒன்றிணைத்த நகரின் முதல் அமைப்பு என்பதால் அவர் இதை மதிப்புமிக்கதாகக் கருதினார். 1941இல் அவர் நீண்டகால கனவொன்றை நிறைவேற்றினார்: சிவனை — “எல்லாம் வல்ல பரம்பொருளை” — வழிபடும் ஒரு கோயிலை நிறுவுவது, 1923இலேயே சைவ தத்துவத்தைப் படிக்கவும் பரப்பவும் மலாயா சைவ சித்தாந்த சங்கத்தை நிறுவியதிலிருந்தே அவர் நோக்கிச் செயல்பட்டு வந்த ஒரு திட்டம். அக்காலத்தில் மலாயாவில் இருந்த ஒவ்வொரு இந்துக் கோயிலும் சிறு தெய்வங்களை மட்டுமே வணங்கியதாக அவர் கருதினார்; சைவ சமயத்தின் மூலமூர்த்திக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒன்று எதுவும் இல்லை. 1930இல், அவர் ஐரோப்பிய படிப்பு விடுப்புக்குப் புறப்படும் தருணத்தில், கோலாலம்பூருக்கு வெளியே செண்டூலில் அரசாங்கம் ஒரு நிலத்தை வழங்கியது; திரும்பியதும் அவரும் சக பக்தர்களும் அந்தச் சிறு கோயிலைக் கட்டத் தொடங்கினர்,

உள்ளூர் வழிபாட்டு முறைகளிலும் சடங்குகளிலும் சீர்திருத்தங்களைக் கொண்டுவரவும் நம்பினர். 1942 ஜனவரியில் திட்டமிடப்பட்டிருந்த பிரதிஷ்டையின்முன், கோயிலின் நிதி மற்றும் நலன்களைப் பாதுகாக்கும் ஒரு சட்டமூலத்தை வரைவதற்காக, பேரக் மாநிலங்களின் சட்டத் தலைமை ஆலோசகராக இருந்த ஏட்ரியன் கிளார்க்கை அணுகினார் — செலாங்கூர் மாநிலப் பேரவையின் கடைசி கூட்டத்தொடரில், ஜப்பானியப் படையெடுப்பு பழைய நிர்வாகத்தை அடித்துச் செல்வதற்குச் சற்று முன்பே நிறைவேற்றப்பட்ட ஒரு சட்டமூலம்.

இதனால் அத்தேஸ்வரன் ஆலயம், மலாய் தீபகற்பத்தில் ஒரு சிறப்புச் சட்டத்தால் தன் நடவடிக்கைகள் பாதுகாக்கப்பட்ட ஒரே சிவன் கோயிலாகவும், முதல் இந்துக் கோயிலாகவும் மாறியது; ஆயினும் போரின் காரணமாக அதன் முறையான பிரதிஷ்டை மேலும் ஆறு ஆண்டுகள் தாமதமானது, 1947 வரை — அப்போது, ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் திரண்டிருக்க, விஸ்வலிங்கம் தானே கோயிலின் உச்சிக் கலசத்தின் மீது புனித நீரை ஊற்றி முடிவுறு சடங்கை நிறைவேற்றினார்.

அந்தப் படையெடுப்பு, 1941 டிசம்பரில் தொடங்கி, எல்லாவற்றையும் புரட்டிப்போட்டது. ஜப்பானியப் படைகள் தீபகற்பத்தின் இரு கரையோரங்களிலும் முன்னேறியபோது, ஐரோப்பிய அதிகாரிகளும் செல்வந்த குடிமக்களும் தங்கள் குடும்பங்களைத் தெற்கே சிங்கப்பூருக்கு வெளியேற்றத் தொடங்கினர்;

 அதே காரணத்திற்காக இரக்கக் காரண விடுப்பு கேட்ட விஸ்வலிங்கத்தின் விண்ணப்பம் நிராகரிக்கப்பட்டது, மேலும் அவரது மனைவி அவரின்றி எங்கும் செல்ல மறுத்ததால், நகரம் வீழ்ச்சியடையும் முன் அரசாங்க அலுவலகங்கள் மீதான குண்டுவீச்சின்போதும் குடும்பம் கோலாலம்பூரிலேயே தங்கியிருந்தது. நகரம் விழுவதற்குச் சில நாட்களுக்கு முன், தன் துறையின் உபகரணங்களைப் பிரித்து சிங்கப்பூருக்கு அனுப்ப உத்தரவு பெற்ற அவர், தன் மனைவி, பிள்ளைகளுடன் செர்டாங்கில் ஒரு அரசாங்க பங்களாவில் தஞ்சம் புகுந்தார் — அங்கிருந்து சீனத் தொழிலாளர்கள் ஏற்கனவே நீர்த்தேக்க இயந்திரங்களைக் கொள்ளையடித்திருந்தனர், விரைவில் ஜப்பானிய வீரர்கள் அவரது காரைப் பறித்துக் கொண்டனர், கொள்ளையர்கள் மீதி இருந்ததையும் அடித்துச் சென்றனர்.

ஓர் அனுதாபமுள்ள ஜப்பானிய அதிகாரியிடமிருந்து ஒரு லாரியைக் கடன் பெற்று, தன் குடும்பத்தையும் பொருட்களையும் மீட்டு வந்தார், ஆனால் கோலாலம்பூரில் தன் சொந்த வீடே படைவீரர்களால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருந்ததையும், சார்பான இந்திய சுதந்திரக் கழகத்தில் (Indian Independence League) சேராவிட்டால் குடியிருப்பு அனுமதிகள் மறுக்கப்படுவதையும் கண்டார் — அதில் சேர அவர் மறுத்தார்.

போரின் பெரும்பகுதிக்கு குடும்பத்திற்குத் தஞ்சமளித்தது செயின்ட் ஜோன்ஸ் நிறுவனத்தின் கிறிஸ்தவ சகோதரர்களே — அவரது பல ஆண்டுகால சேவைக்கு நன்றியுணர்வுடன் தங்கள் பள்ளியின் ஒரு தளத்தை அவர்களுக்கு வழங்கினர். ஜப்பானிய சிவில் நிர்வாகத்தின் கீழ் நிர்வாகப் பொறுப்பேற்குமாறு தொடர்ந்து அளிக்கப்பட்ட அழைப்புகளை அவர் நிராகரித்தார் — படையாட்சி அதிகாரிகளிடமிருந்து அவர் நேரடியாகக் கண்ட சாதாரணமான கொடுமையைப் பொறுத்துக்கொள்ள மறுத்ததும், தன் சொந்த குணத்தால் தூண்டப்பட்ட தற்காப்புணர்வும்தான் இதற்குக் காரணம் என்று பிற்காலத்தில் அவர் எழுதினார்

 அதற்குப் பதிலாக, ஊதியமின்றி தன் அறுவை மருத்துவத் திறமையை வழங்கினார், பட்டினியும் காய்ச்சலும் நாணய வீக்கமும் குடும்பத்தைப் பாதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, குடும்பத்தை உணவளிக்க வைப்பதற்காக இறுதியில் அறிவிப்புப் பலகை எதுவுமின்றி ஒரு அமைதியான தனியார் மருத்துவப் பயிற்சியைத் தொடங்கினார். 1943இல் அவரது மகளும் மருமகனும், ஒரு சாதாரண சமூக வருகையை ஒத்துழைப்பு என்று தவறாகக் கருதப்பட்டதன் காரணமாக, கெம்பேட்டாய் — இராணுவப் போலீஸாரால் — கைது செய்யப்பட்டு பல வாரங்கள் தடுத்து வைக்கப்பட்டனர் — போரின் மிகவும் அச்சமூட்டிய அனுபவங்களில் ஒன்றாக அவர் அதை விவரித்தார், மேலும் பலர் இதே அனுபவத்திலிருந்து தப்பவில்லை என்பதையும் அவர் குறிப்பிட்டார்.

1945 செப்டம்பரில் பிரிட்டிஷார் திரும்பியபோது, தடுப்பு முகாம்களில் இருந்த ஐரோப்பிய சக ஊழியர்கள் மறுவாழ்வுக்கான பல மாத ஊதியத்துடன் கூடிய விடுப்பையும், இறுதியில் “பின்பணத்தையும்” (back pay) பெற்றபோதும், முகாம்களுக்கு வெளியே கடும் கண்காணிப்பின் கீழ் வெறுமனே உயிர் தப்பியிருந்த அவருக்கு, அவற்றுக்கான உரிமை முற்றிலும் மறுக்கப்பட்டது — இருப்பினும் விஸ்வலிங்கம் சில வாரங்களுக்குள் தன் கண் மருத்துவத் துறையை மீண்டும் கட்டியெழுப்பினார். மருத்துவ சேவையின் போருக்குப்பிந்திய ஒருங்கிணைப்பிற்கு பேச்சுவார்த்தை நடத்த உதவினார்,

1946 அக்டோபரில் அரசாங்க சேவையிலிருந்து ஓய்வுபெற்றார். அடுத்த ஆண்டு, அவரது பொது சேவைக்கான அங்கீகாரமாக, பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்ஜியப் பட்டம் (Order of the British Empire) அவருக்கு வழங்கப்பட்டது — அப்போது நடைமுறையில் இருந்த முறையின்படி, மன்னருக்கு உள்ளூர் அரசாங்கத்தின் பரிந்துரையின் மூலம் வழங்கப்பட்ட ஒரு கௌரவம்.

ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்பின்போது தன் நடத்தையும், ஆக்கிரமிப்பு அதிகாரிகளுடன் ஒத்துழைக்க மறுத்ததும் இந்த முடிவில் ஏதேனும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்ததா என்பதை தான் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது என்று தன் நினைவுக்குறிப்பில் அவர் ஒப்புக்கொண்டார், ஆனால் தான் பணிபுரிந்த அதே துறையால் தன் தொழில்முறை பங்களிப்புகள் பெரும்பாலும் அங்கீகரிக்கப்படாமலேயே இருந்த பல தசாப்தங்களுக்குப் பின், ஒரு அரிதான முறையான அங்கீகாரமாக அதை ஏற்றுக்கொண்டார்.

ரோட்டரி, காசநோய், குருட்டுத்தன்மை தடுப்பு பணிகளில் தீவிரமாக இருந்துகொண்டு இன்னும் சில ஆண்டுகள் கோலாலம்பூரில் தங்கியிருந்தார், தான் அனுபவித்த சமமற்ற நடத்தையால் இன்னும் மனவேதனையுடன், 1951இல் சிலோனுக்கு ஓய்வுபெற்றுச் செல்வதற்கு முன்.