மாகாண தேர்தலை நடத்தாமை அரசியலமைப்பு அவமதிப்பாகும்:  சுனில் ஜயசேகரவின் நேர்காணல்

• Editor
• June 27, 2026
• கருத்துக்கள், தமிழ் Header
• கருத்துக்கள்
• 0 Comments

மாகாண சபைகளுக்கான தேர்தலை நடத்தாமலிருப்பது அரசியலமைப்பு அவமதிப்பாகும் என்று சமூக நீதிக்கான தேசிய இயக்கத்தின் பொதுச் செயலாளர் சுனில் ஜயசேகர வழங்கிய நேர்காணலின் முழுமையான வடிவம்:

கேள்வி: மாகாண சபை அமைப்பின் தற்போதைய நிலை குறித்த விரிவான விளக்கத்துடன் இந்த உரையாடலைத் தொடங்குவோமா?

பதில்: மாகாண சபைகள் என்பவை இந்த நாட்டின் அரசியலமைப்பினால் நிறுவப்பட்ட பிரதான மக்கள் பிரதிநிதித்துவ நிறுவனங்களாகும். அதுமட்டுமன்றி, நாட்டின் நிர்வாகம் தொடர்பான பல துறைகளில், குறிப்பாகச் சுகாதாரம், கல்வி, நெடுஞ்சாலைகள், நீர்ப்பாசனம் போன்றவற்றில் அடிப்படை ஆளுகை அதிகாரங்களைக் கொண்ட ஒரு நிறுவனமாக மாகாண சபைகளைக் கருதலாம். மேலும், இந்த நாட்டின் இனப்பரம்பலின் பன்முகத்தன்மை, ஒவ்வொரு இனக்குழுவும் வாழும் பிரதேசங்களின் தனித்துவம், புவியியல் மற்றும் கலாசாரப் பன்முகத்தன்மை ஆகியவற்றைக் கருத்திற்கொண்டு, தத்தமது பிரதேசங்களின் நிர்வாகம் மற்றும் மக்களின் நல்வாழ்வு தொடர்பான முடிவுகளை எடுக்கும் பிரதான நிறுவனமாக மாகாண சபை விளங்குகிறது.

இந்தச் சூழலில், பொதுமக்களின் பிரதிநிதிகள் இல்லாமலும், அவர்களின் கருத்துக்களைக் கருத்திற்கொள்ளாமலும், பொதுமக்களின் தேவைகளுக்குச் செவிசாய்க்காமலும், அத்தகையதோர் அமைப்பை நாட்டின் நிர்வாகத் துறையின் முழுமையான கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வைத்திருப்பது அரசியலமைப்புக்கு முரணானது. இது அரசியலமைப்புக்கு இழைக்கப்படும் ஒரு பெரும் அவமதிப்பாகவும், நாட்டின் பொதுமக்களுக்குச் செய்யப்படும் இழிவாகவும் உள்ளது.

மாகாண சபைகள் எனப்படும் கட்டமைப்பு, இந்த நாட்டின் ஆட்சியில் ‘மிக முக்கியமான’ ஓர் அமைப்பாகும். ஆனால், கடந்த 8 ஆண்டுகளாகப் பல அரசாங்கங்கள் அதனைச் செயலிழக்கச் செய்துள்ளன. இந்தக் காலகட்டத்தில் நாட்டை ஆண்ட ஒவ்வொரு அரசாங்கமும் இதற்குப் பொறுப்பேற்க வேண்டும். குறிப்பாக, தற்போதைய அரசாங்கத்திற்கு இது தொடர்பாகப் பெரும் பொறுப்பு உள்ளது. இதற்குக் காரணம், தேசிய மக்கள் சக்தி கட்சியின் ‘வளமான நாடு – அழகான வாழ்க்கை’ என்ற தேர்தல் பிரகடனத்தில், தாங்கள் ஆட்சிக்கு வந்த ஓராண்டுக்குள் மாகாண சபைகளைச் செயல்படுத்தி, மாகாண சபைத் தேர்தல்களை நடத்துவோம் என்று தெளிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, இந்த அரசாங்கம் ஆட்சிக்கு வந்து கிட்டத்தட்ட இரண்டு ஆண்டுகள் ஆகிவிட்ட போதிலும், மாகாண சபைகளைச் செயல்படுத்துவதற்கான எந்தவொரு வழியையும் நாம் இன்னும் காணவில்லை.

அதனைச் செயல்படுத்தாததால், ஒருபுறம் இந்த நாட்டில் தார்மீகப் பிரச்சினை எழுந்துள்ளது; மறுபுறம் இந்த நாட்டின் அரசியலமைப்புச் சட்டம் புறக்கணிக்கப்படுகிறது. அரசியலமைப்பைப் புறக்கணிப்பதைத் தவிர, மிக முக்கியமான விடயம் என்னவென்றால், இந்த நாட்டு மக்கள் தொடர்பான பரந்த அளவிலான அரசாங்க நடவடிக்கைகள் முடக்கப்பட்டுள்ளன. இது நாட்டிற்கும் இந்த நாட்டு மக்களுக்கும் இழைக்கப்பட்ட பெரும் அநீதியாகும்.

இலங்கையில் தேர்தல் முறையைத் திருத்துவது தொடர்பான கலந்துரையாடல் நீண்ட காலமாக நடைபெற்று வருகிறது. இது மாகாண சபைகள் தொடர்பான ஒரு விடயம் மட்டுமல்ல. உதாரணமாக, உள்ளூராட்சி நிறுவனங்களில் தேர்தல்களை நடத்துவது தொடர்பாகப் பல்வேறு திருத்தங்கள் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளன. மேலும், பொதுத் தேர்தல் நடத்தப்படும் விதம் குறித்தும் நாட்டில் இதேபோன்ற கலந்துரையாடல் நடைபெற்று வருகிறது. இது குறித்து ஆராய்வதற்காக ஒரு நாடாளுமன்றத் தெரிவுக்குழுவும் நியமிக்கப்பட்டு, அக்குழு இதற்கு மிகுந்த அவதானம் செலுத்தி வருகிறது. அதுமட்டுமன்றி, முன்னாள் பிரதம நீதியரசர் பிரியசாத் டெப் அவர்களின் தலைமையில் இது தொடர்பாக ஒரு ஜனாதிபதி ஆணைக்குழுவும் நியமிக்கப்பட்டது.

கேள்வி: 2010-15 மஹிந்த ராஜபக்ஷ அரசாங்கம், 2015-20 மைத்திரிபால சிறிசேன அரசாங்கம், கோட்டாபய ராஜபக்ஷ அரசாங்கம் மற்றும் ஜனாதிபதி ரணில் விக்ரமசிங்கவின் அரசாங்கம் ஆகியவையும் இந்த நெருக்கடிக்கு பொறுப்பாக இருக்க வேண்டும், அல்லவா?

பதில்: கிழக்கு, வடமத்திய மற்றும் சபரகமுவ மாகாண சபைத் தேர்தல்கள் 2012இல் நடத்தத் திட்டமிடப்பட்டிருந்தன. அதுபோலவே, மத்திய, வடமேற்கு மற்றும் வடக்கு மாகாண சபைகளின் பதவிக்காலம் 2013இலும், ஊவா, மேற்கு மற்றும் தெற்கு மாகாண சபைகளின் பதவிக்காலம் 2014இலும் முடிவடைந்தன. மொத்தத்தில், அனைத்து ஒன்பது மாகாண சபைகளும் 2012 முதல் 2014 வரையிலான இரண்டு ஆண்டு காலப்பகுதிக்குள் தங்களது பதவிக்காலத்தை நிறைவு செய்திருந்தன. நீங்கள் முன்னரே குறிப்பிட்டது போல, 2012இல் மஹிந்த ராஜபக்ஷ அரசும், பின்னர் 2015இல் மைத்திரிபால சிறிசேன – ரணில் விக்ரமசிங்க அரசும், அதன்பின் கோட்டாபய ராஜபக்ஷ அரசும் ஆட்சியில் இருந்தன. பின்னர் 2022இல் ரணில் விக்ரமசிங்க ஜனாதிபதியானார். அதன்படி, இதற்கு முந்தைய நான்கு அரசுகளும், நான்கு ஜனாதிபதிகளும், தற்போதைய ஜனாதிபதி தலைமையிலான அரசும் மாகாண சபைத் தேர்தல்களை நடத்தும் பொறுப்பிலிருந்து முற்றாக விலகியுள்ளன.

கேள்வி: மாகாண சபைத் தேர்தல்களை நடத்த முடியாத அளவிற்கு என்ன முட்டுக்கட்டை ஏற்பட்டிருப்பதாக நினைக்கிறீர்கள்?

பதில்: இலங்கையில் தேர்தல் முறையைத் திருத்துவது தொடர்பான கலந்துரையாடல் நீண்ட காலமாக நடைபெற்று வருகிறது. இது மாகாண சபைகள் தொடர்பான ஒரு விடயம் மட்டுமல்ல. உதாரணமாக, உள்ளூராட்சி நிறுவனங்களில் தேர்தல்களை நடத்துவது தொடர்பாகப் பல்வேறு திருத்தங்கள் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளன. மேலும், பொதுத் தேர்தல் நடத்தப்படும் விதம் குறித்தும் நாட்டில் இதேபோன்ற கலந்துரையாடல் நடைபெற்று வருகிறது. இது குறித்து ஆராய்வதற்காக ஒரு நாடாளுமன்றத் தெரிவுக்குழுவும் நியமிக்கப்பட்டு, அக்குழு இதற்கு மிகுந்த அவதானம் செலுத்தி வருகிறது. அதுமட்டுமன்றி, முன்னாள் பிரதம நீதியரசர் பிரியசாத் டெப் அவர்களின் தலைமையில் இது தொடர்பாக ஒரு ஜனாதிபதி ஆணைக்குழுவும் நியமிக்கப்பட்டது.

இந்த நிலையில், இலங்கையில் தேர்தல் சட்டம் மற்றும் தேர்தல்கள் நடத்தப்படும் விதம் குறித்த விவாதம் புதியதல்ல. உள்ளூராட்சி நிறுவனங்களைப் பொறுத்தவரை, நாம் வட்டார (பிரதேச) முறையை அறிமுகப்படுத்தி ஒரு மாற்றத்தைக் கொண்டுவந்தோம். மேலும், மாகாண சபைத் தேர்தல்களை நடத்தும் முறைக்கான சட்டங்களைத் திருத்துவதற்காக ஒரு தேர்தல் எல்லை நிர்ணய ஆணைக்குழு நியமிக்கப்பட்டு, அந்த அறிக்கை நாடாளுமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. ஆனால் துரதிஷ்டவசமாக, அது அக்காலத்தில் நிறைவேற்றப்பட முடியாமல் போனது.

உண்மையில் இங்கே ஒரு தொழில்நுட்பச் சிக்கல் உள்ளது. இந்தத் தொழில்நுட்பச் சிக்கலைத் தீர்க்க இரண்டு வழிகள் உள்ளன. ஒன்று, புதிய தொகுதி எல்லை நிர்ணயத்திற்குச் செல்வது; ஆனால் அது ஒரு நீண்ட காலச் செயல்முறையாகும். விசாரணை, ஆய்வு, பரிசீலனை மற்றும் அந்த அறிக்கையை நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றுவது போன்றவற்றைப் பார்க்கும்போது, இதற்குப் பெருமளவு காலம் எடுக்கும். இந்தத் தொழில்நுட்பச் சிக்கலைக் காரணம்காட்டியே பல அரசாங்கங்கள் மாகாண சபைத் தேர்தல்களைத் தாமதப்படுத்தியுள்ளன. இது ஒரு திட்டமிட்ட மற்றும் வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்ட தவறு என்றே கூற வேண்டும்.

இதனைச் சரிசெய்வதற்கு வழிகள் உள்ளன, அவையும் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளன. உதாரணமாக, கடந்த ஆட்சிக்காலத்தில், தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் யாழ்ப்பாண மாவட்ட நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் எம்.ஏ.சுமந்திரன் ஒரு முன்மொழிவைக் கொண்டுவந்தார். பழைய எல்லை நிர்ணய முறையின் குறைகளைச் சுட்டிக்காட்டி, புதிய தேர்தல் முறைக்கான முன்மொழிவொன்றை அவர் தனிநபர் தீர்மானமாக பாராளுமன்றத்தில் சமர்ப்பித்தார். அதன் மீது நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டிருந்தால், பாராளுமன்றத்தினால் மாகாண சபைத் தேர்தல்களை நடத்தியிருக்க முடியும். அரசாங்கம் ஆட்சியில் இருந்தபோதிலும், அதற்குரிய அவதானத்தைச் செலுத்தவில்லை.

இக்குழு அவதானம் செலுத்தக்கூடிய இரண்டு விடயங்கள் உள்ளன. ஒன்று, முந்தைய எல்லை நிர்ணய ஆணைக்குழு அளித்த முடிவை ஏற்றுக்கொள்வதா அல்லது அதில் திருத்தங்கள் தேவையா என்பது. மேலும் பரிந்துரைகள் தேவை என்று அவர்கள் கருதினால், அதனை மீண்டும் ஒரு எல்லை நிர்ணய ஆணைக்குழுவிடம் ஒப்படைக்கலாம். ஆனால் அது ஒரு நீண்ட காலச் செயல்முறையாகும். ஆனாலும், இதனை மேலும் இழுத்தடிக்க நாம் அனுமதிக்கக் கூடாது என்றே நான் கூறுகிறேன்.

கேள்வி: இது தொடர்பாக உச்ச நீதிமன்றத்தில் மனு தாக்கல் செய்யப்பட்டதா?

பதில்: பிரேரணையை விசாரிக்கும் அதிகாரம் உச்ச நீதிமன்றத்திற்கு உண்டு. அதன்படி, இந்த பிரேரணை தொடர்பாக ஒரு குழுவினர் உச்ச நீதிமன்றத்தை நாடினர். பாராளுமன்ற உறுப்பினர் சுமந்திரனின் முன்மொழிவு குறித்து உச்ச நீதிமன்றம் முழுமையான விசாரணை நடத்தித் தீர்ப்பு வழங்கியுள்ளது. அந்தத் தீர்ப்பின்படி, சில மிகச் சிறிய மாற்றங்களைச் செய்த பிறகு, பாராளுமன்றத்தில் எளிய பெரும்பான்மையுடன் அந்தப் பிரேரணையைத் திருத்தி அமுல்படுத்தலாம். ஆனால், அக்கால அரசாங்கத்திற்கு அதில் ஆர்வம் இருக்கவில்லை. பின்னர் நாடாளுமன்றம் கலைக்கப்பட்டதால், பாராளுமன்ற உறுப்பினர் சுமந்திரனின் முன்மொழிவு செயலிழந்து போனது.

ஆனால், தற்போதைய அரசு ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு, பாராளுமன்ற உறுப்பினர் சுமந்திரனின் தீர்மானத்தையும், அது தொடர்பாக உச்ச நீதிமன்றம் வழங்கிய வழிகாட்டல்களையும் கருத்திற்கொண்டு, பாராளுமன்ற உறுப்பினர் சாணக்கியன் இராஜபுத்திரன் இராசமாணிக்கம் ஒரு புதிய தீர்மானத்தை பாராளுமன்றத்தில் தாக்கல் செய்தார். அந்தத் தீர்மானத்திற்காக மீண்டும் உச்ச நீதிமன்றத்திற்குச் செல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. அதற்குக் காரணம், உச்ச நீதிமன்றத்தின் முந்தைய தீர்ப்பைக் கருத்திற்கொண்டே இந்தப் புதிய தனி நபர் தீர்மானம் தயாரிக்கப்பட்டுள்ளது. அதாவது, பாராளுமன்ற உறுப்பினர் இராசமாணிக்கத்தின் தனிநபர் தீர்மானம், உச்ச நீதிமன்றத்தின் வழிகாட்டல்களையும் பரிந்துரைகளையும் உள்ளடக்கித் தயாரிக்கப்பட்டுள்ளது. எனவே, இந்தத் தீர்மானம் தொடர்பாக மீண்டும் உச்ச நீதிமன்றத்திற்குச் செல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை; அப்படியே சென்றாலும் அது பயனற்றது. உச்ச நீதிமன்றம் இது தொடர்பாக அதே பழைய தீர்ப்பையே வழங்கும். ஏனெனில், அந்த முன்னுதாரணம் ஏற்கனவே நிறுவப்பட்டுவிட்டது.

தற்போதைய அரசாங்கத்திற்கு இந்த முன்மொழிவை உடனடியாக பாராளுமன்றத்திற்குக் கொண்டுவந்து, நிகழ்ச்சி நிரலில் சேர்த்து, நிறைவேற்றும் தகைமை உள்ளது. அவ்வாறு செய்வதற்கு தற்போதைய அரசாங்கத்திற்கு எந்தவொரு தடையும் இல்லை. அரசாங்கத்திடம் மூன்றில் இரண்டு பங்கிற்கும் அதிகமான பலம் உள்ளது. எனவே, இதனை ஒத்திவைக்க எந்தவொரு தேவையும் நியாயமும் இல்லை. இந்த ஒத்திவைப்பின் மூலம் தற்போதைய அரசாங்கம் செய்வது, அரசியலமைப்பைப் புறக்கணிப்பதும், இந்த நாட்டு மக்களின் ஜனநாயக உரிமைகளை மறுப்பதுமாகும். அவ்வாறு செய்யப்படக்கூடாது என்றே நாங்கள் நம்புகிறோம்.

கேள்வி: இந்த அரசாங்கம் அமைச்சர் விஜித ஹேரத் தலைமையில் ஒரு குழுவையும் நியமித்துள்ளது, அல்லவா? இந்தக் குழுவின் பங்கு என்ன?

பதில்: இக்குழு அவதானம் செலுத்தக்கூடிய இரண்டு விடயங்கள் உள்ளன. ஒன்று, முந்தைய எல்லை நிர்ணய ஆணைக்குழு அளித்த முடிவை ஏற்றுக்கொள்வதா அல்லது அதில் திருத்தங்கள் தேவையா என்பது. மேலும் பரிந்துரைகள் தேவை என்று அவர்கள் கருதினால், அதனை மீண்டும் ஒரு எல்லை நிர்ணய ஆணைக்குழுவிடம் ஒப்படைக்கலாம். ஆனால் அது ஒரு நீண்ட காலச் செயல்முறையாகும். ஆனாலும், இதனை மேலும் இழுத்தடிக்க நாம் அனுமதிக்கக் கூடாது என்றே நான் கூறுகிறேன்.

கேள்வி: இந்தக் குழுவும் தேர்தலைத் தாமதப்படுத்தும் ஒரு முயற்சிதான் என்று சொல்கிறீர்களா?

பதில்: இது அதனைத் தாமதப்படுத்துவதற்கான ஒரு தெளிவான முயற்சியாகும். அந்தக் குழுவிற்கு உரிய மரியாதையுடன் நாங்கள் கூறுகிறோம்; புதிய முன்மொழிவுகளைக் கொண்டுவந்து இந்த அமைப்பை மாற்ற வேண்டிய தேவை இருந்தால், அதனைச் செய்யலாம். ஆனால் அதனைச் செய்தே ஆக வேண்டும் என்றால், அடுத்த தேர்தலுக்குப் பின்னரே செய்ய வேண்டும். தற்போது மாகாண சபைத் தேர்தல்கள் பழைய முறையிலேயே நடத்தப்பட்டு வரும் நிலையில், இந்த நிறுவனங்கள் வலுப்படுத்தப்பட்டு ஆளுகையும் முன்னேறி வருவதால், தேவையான மாற்றங்களைச் செய்வதற்கு இடைப்பட்ட காலப்பகுதியை நாம் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம். அதற்கு எந்தவொரு தடையும் இல்லை. நாம் கூறுவது இதுதான்; அந்த மாற்றங்கள் செய்யப்பட வேண்டும் என்றால், அவை செய்யப்படட்டும், அதற்கான தேவையான நடவடிக்கைகளை எடுக்கலாம். அதற்குச் சிறிது காலம் தேவைப்பட்டால், காலம் எடுத்துக்கொள்வதில் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. ஆனால், அந்தக் காலத்தை எடுத்துக்கொள்வதைக் காரணம்காட்டி மாகாண சபைகளின் செயல்பாடுகளைத் முடக்குவதற்கு இவற்றைப் பயன்படுத்தாதீர்கள்.

கேள்வி: தற்போது, அனைத்து 9மாகாண சபைகளும் அதிகாரத்துவ நிர்வாகத்தின் மூலமாகவோ அல்லது ஜனாதிபதியால் நியமிக்கப்பட்ட ஆளுநர்கள் மூலமாகவோ நிர்வகிக்கப்படுகின்றன. இந்த ஆட்சிமுறை அரசியலமைப்பிற்கு இணக்கமானதா?

பதில்: மாகாண சபையினால் இயற்றப்பட்ட சட்டங்களைப் பரிசீலிப்பதும், அவை அரசியலமைப்பால் வழங்கப்பட்ட அதிகார வரம்பை மீறினால் அவற்றில் தலையிடுவதும், சில நிர்வாக முடிவுகளைச் செயல்படுத்துவதும் ஓர் ஆளுநரின் அதிகாரமாகும். இருப்பினும், மாகாண சபையில் எடுக்கப்படும் முடிவுகள் (உதாரணமாக, மாகாண சபைக்குச் சொந்தமான பாடசாலைகள் தொடர்பான முடிவு) மக்கள் பிரதிநிதிகளைக் கொண்ட மாகாண சபையினாலேயே செயல்படுத்தப்பட வேண்டும். அந்தப் பணிகள் ஒரு மாகாண ஆளுநருக்குரியவை அல்ல.

சில சமயங்களில், மாகாண சபை கலைக்கப்பட்டால் மட்டுமே அத்தகைய அதிகாரப் பகிர்வு தற்காலிகமாக நிகழ்கிறது. மாகாண சபை கலைக்கப்பட்டதிலிருந்து, மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர்களைக் கொண்ட ஒரு மாகாண சபை மீண்டும் நிறுவப்படும் வரையிலான காலப்பகுதியே, மாகாண சபையின் விவகாரங்களில் தலையிட ஆளுநருக்கு வாய்ப்பளிக்கும் நேரமாகும். இல்லையெனில், மக்கள் பிரதிநிதிகளைக் கொண்ட மாகாண சபையைச் செயலிழக்கச் செய்து, அந்த முழு அதிகாரத்தையும் ஆளுநரின் கீழ் கொண்டு வருவது வெறும் சட்டப் பிரச்சினை மட்டுமல்ல, அது அரசியல் அறநெறி சார்ந்த பிரச்சினையாகும்; ஜனநாயகம் சார்ந்த பிரச்சினையாகும்.

கேள்வி: மாகாண சபை குறித்து மக்களிடையே பல்வேறு எதிர்மறைக் கருத்துக்கள் வேரூன்றியுள்ளன. ‘மாகாண சபைகள் ஒரு பயனற்ற அமைப்பு’ என்பதே மிகவும் பிரபலமான கருத்தாகும். மாகாண சபைகளின் மூலம் பிரிவினைவாதத்திற்கான பாதை அமைக்கப்படுகிறது என்ற வாதமும் உள்ளது. இதற்குச் சிறந்த உதாரணம், அக்காலத்தில் கிழக்கு மாகாண சபையின் முதலமைச்சராக இருந்த வரதராஜ பெருமாள், மாகாண சபையின் சுயாதீனத்தைப் பிரகடனப்படுத்திய செயலாகும். இந்தக் காரணங்களால்தானே மாகாண சபை அமைப்பு குறித்து மக்களிடையே ஒருவித அச்சம் உருவாகியுள்ளது?

பதில்: இந்த நாட்டில் ஒரு தனி மாகாணம் அல்லது பிராந்தியம் என்ற எண்ணம் நீண்ட காலமாக இருந்து வருவது மட்டுமல்லாமல், அதற்காக இந்த நாட்டில் ஒரு போரும் நடந்தது. அதற்கு ஒரு தீர்வாகவே மாகாண சபை முறைமை நிறுவப்பட்டது. நாட்டில் ஆயுதப் போர் நடக்கும் காலகட்டத்திலேயே மாகாண சபை முறைமை கொண்டுவரப்பட்டது. இந்த மாகாண சபைகள் 1987 ஆம் ஆண்டின் 42 ஆம் இலக்க அரசமைப்பின் 13 ஆவது திருத்தச் சட்டம் மற்றும் 47 ஆம் இலக்க மாகாண சபைகள் சட்டத்தின் மூலம் செயல்படுத்தப்பட்டன. உலகின் மிகக் கொடூரமான ஆயுத இயக்கத்தாலும், மிருகத்தனமான போரினாலும் கூட நாட்டைப் பிரிக்க முடியவில்லை என்றால், ஒரு சட்டபூர்வ நிறுவனத்திற்கு இந்த நாட்டின் பிராந்திய ஒருமைப்பாட்டிற்கோ அல்லது இறையாண்மைக்கோ தீங்கு விளைவிக்க அத்தகைய ஆற்றல் உள்ளதா? அத்தகைய சாத்தியக்கூறுகள் இல்லவே இல்லை.

ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, குறுகிய அரசியல் நோக்கங்களுக்காகச் செயல்படும் பல சக்திகள், குறிப்பாக மாகாண சபைகள் தொடர்பாகத் தங்களது அரசியல் அதிகாரத்தையும் நோக்கங்களையும் அடைவதற்காக இரண்டு கட்டுக்கதைகளை உருவாக்கியுள்ளன. முதலாவது கட்டுக்கதை, ‘மாகாண சபைகளால் நாடு பிரிக்கப்படப்போகிறது’ என்பது. ஆனால் இலங்கை ஒரு ஒற்றையாட்சி அரசு; எங்களிடம் ஒற்றையாட்சி அரசியலமைப்பு உள்ளது. நாட்டின் கொள்கைகள் ஒரே மையப்படுத்தப்பட்ட அரசாங்கத்தால் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. அதன் அதிகாரம் மட்டுமே பரவலாக்கப்பட்டது, கட்டுப்பாடு அல்ல. தேசியப் பாதுகாப்பு, வெளிநாட்டுக் கொள்கை மற்றும் நிதிக்கொள்கை போன்ற தீர்க்கமான மையப்படுத்தப்பட்ட அதிகாரங்கள் தொடர்பாக வேறு எந்த நிறுவனத்திற்கும் அதிகாரப் பகிர்வு செய்யப்படவில்லை. அந்த அதிகாரங்கள் மத்திய அரசாங்கத்திடம் மட்டுமே உள்ளன. ‘இலங்கை ஒரு ஒற்றையாட்சி அரசு’ என்பதே இதன் பின்னணியில் உள்ள அடிப்படை எண்ணம்.

இத்தகைய சூழ்நிலையில், பரவலாக்கப்பட்ட நிறுவனங்கள் (உதாரணமாக, மாகாண சபைகள்) மையத்தின் அதிகாரத்திற்கு அப்பாற்பட்டு செயல்பட முடியாது. எனவே, மாகாண சபைகளால் நாடு பிரிக்கப்படும் என்பது எந்தச் சூழ்நிலையிலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத வாதம். இது குறுகிய மற்றும் சந்தர்ப்பவாத அரசியல் நோக்கங்களுக்காகச் சில அரசியல் இயக்கங்களாலும் கட்சிகளாலும் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு கட்டுக்கதையாகும். ஒரு நாட்டை இப்படிப் பிரிக்க முடியுமானால், நமக்கு முன்பே இந்தியா பிரிக்கப்பட்டிருக்கும். நமக்கு முன்பே இந்தியாவில் பிரிவினைவாத இயக்கங்கள் வளர்ந்தன் குறிப்பாகத் தென்னிந்தியாவில் ‘நாம் தமிழர்’ இயக்கம் போன்றன. இந்தியாவில் பல மாநிலங்களில் பிரிவினைவாத இயக்கங்கள் உள்ளன. ஆனால் இந்தியா நம்மை விட அதிக அதிகாரங்களைப் பகிர்ந்தளித்துள்ளது; ஒரு கூட்டாட்சி முறைமை நடைமுறையில் உள்ளது. இன்றும் இந்தியாவைப் பிளவுபடுத்தக்கூடிய எந்தவொரு அச்சுறுத்தலும் இல்லை; அங்கு காவல்துறை அதிகாரங்களுடன் கூடிய மாநில அரசுகளின் ஆட்சி நடைமுறையில் உள்ளது. தேசியப் பாதுகாப்பைப் பொறுத்தவரை இந்தியா மிகவும் வலிமையான நாடாகும். இந்தியா தனது நாட்டை ஒரு கூட்டாட்சி அமைப்பின் கீழ் மிகவும் முறையாக ஆட்சி செய்கிறது.

இலங்கையில் கூட்டாட்சி முறை இல்லை; அது ஒரு தனித்துவமான, அதிகாரப் பரவலாக்கப்பட்ட அமைப்பாகும். எனவே, எந்தச் சூழ்நிலையிலும் மாகாண சபைகளுக்கு இலங்கையின் இறையாண்மைக்கோ அல்லது தேசியப் பாதுகாப்பிற்கோ சவால் விடும் அதிகாரம் இல்லை. அதற்கான தேவையான அதிகாரமோ அல்லது அதற்கான வழிமுறையோ மாகாண சபைகளுக்குக் கிடையாது. எனவே, நாம் மாகாண சபைகளுக்குச் சிறிதும் அஞ்சத் தேவையில்லை; அஞ்சுவதற்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை. வரதராஜ பெருமாள் செய்ததே இதற்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு; அன்றைய சூழ்நிலையிலிருந்து இன்றைய நிலை முற்றிலும் வேறுபட்டது. எனவே, மாகாண சபைகளால் நாடு பிளவுபடும் என்ற மனநிலையை நாம் எந்தச் சூழ்நிலையிலும் வளர்த்துக்கொள்ளக் கூடாது.

கேள்வி: மாகாண சபைகள் ஒரு பயனற்ற ‘வெள்ளை யானை’ (சுமை) என்ற வலுவான குற்றச்சாட்டு உள்ளது. இந்தக் குற்றச்சாட்டு குறித்து உங்கள் நிலைப்பாடு என்ன?

பதில்: மாகாண சபைகள் ‘பயனற்றவை’ என்ற கருத்து, அரசியல் நோக்கங்களால் உந்தப்பட்டு, மிகவும் குறுகிய குறிக்கோள்கள் மற்றும் நோக்கங்களுடன் சமூகத்தில் பரப்பப்பட்ட ஒரு சக்திவாய்ந்த பிரசாரமாகும். இது ஒரு சாதாரண கருத்து அல்ல் இது சமூகத்தில் ஆழமாக வேரூன்றிய ஒரு தவறான கண்ணோட்டமாகும்.

கேள்வி: மாகாண சபை முறையானது, இந்த நாட்டுத் தமிழ் மக்களால் உண்மையான அதிகாரப் பரவலாக்கல் அலகாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதா?

பதில்: முதலில், விடுதலைப்புலிகள் தலைமையிலான இந்த நாட்டின் தீவிரவாத அரசியல் போக்கு, மாகாண சபை முறையை எதிர்த்தது என்று கூற வேண்டும். அவர்கள் ஒருபோதும் மாகாண சபை முறையை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அவர்கள் ஏன் அதனை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை? மாகாண சபை முறையானது ஒரு தனி நாட்டை உருவாக்காது, அது இந்த நாட்டின் ஒற்றுமையைக் குலைக்காது என்பதனாலேயே அவர்கள் அதனை நிராகரித்தார்கள். இதன் மூலம் ஒரு தனி அரசை உருவாக்க முடியும் என்றோ, தனி நிறுவன அமைப்பைக் கட்டியெழுப்ப முடியும் என்றோ அவர்கள் கண்டிருந்தால், அதனை ஏற்றுக்கொண்டிருப்பார்கள். அவர்கள் மாகாண சபைகளை நிராகரித்ததன் அர்த்தமே, இந்த நாடு தொடர்ந்து ஒரே நாடாக, ஒற்றையாட்சி அரசாக, அதாவது அடிப்படைக் கொள்கைகள் ஒரு மையப்படுத்தப்பட்ட அரசாங்கத்தால் தீர்மானிக்கப்படும் நாடாகவே நீடிக்கும் என்பதுதான்.

இரண்டாவது விடயம் என்னவென்றால், வரதராஜ பெருமாள் கிழக்கு மாகாண சபையை இந்திய அமைதிப்படைகளின் பாதுகாப்பின் கீழ் ஒரு தனி நாடாக அறிவித்த போதிலும், இந்திய அரசாங்கம் கூட அந்த முடிவை ஆதரிக்கவில்லை. இந்தியா அத்தகைய ஆதரவைக் காட்டாததால்தான் வரதராஜ பெருமாள் நாட்டை விட்டு வெளியேற வேண்டியிருந்தது. பிராந்தியத்தில் உள்ள மற்ற நாடுகள் கூட இந்த எல்லைக்கு அப்பால் சிந்திப்பதில்லை. அதிகாரப் பரவலாக்கம் அவசியம் என்று அவர்கள் கருதுகின்றனர். அந்த அதிகாரப் பரவலாக்கத்தில், இலங்கையின் ஒற்றுமைக்கோ, பிராந்திய ஒருமைப்பாட்டிற்கோ அல்லது இறையாண்மைக்கோ எந்தப் பாதிப்பும் ஏற்படக்கூடாது என்பதே அவர்களின் கருத்தாகும்.

அதிகாரப் பரவலாக்கம் என்பது ஒரு நாட்டைப் பிளவுபடுத்தும் நடவடிக்கை அல்ல, மாறாக அதனை ஒன்றிணைக்கும் நடவடிக்கை என்பதை உலக வரலாறு காட்டியுள்ளது. அதிகாரப் பரவலாக்கத்தின் காரணமாக உலகில் எந்த நாடும் ஒருபோதும் பிரிக்கப்பட்டதோ அல்லது துண்டாடப்பட்டதோ இல்லை. மாறாக, அதிகாரப் பரவலாக்கம் வழங்கப்படாத காரணத்தினாலேயே நாடுகள் பிரிக்கப்பட்டதற்குப் பல உலகளாவிய உதாரணங்கள் உள்ளன.

மற்றொரு விடயம் என்னவென்றால், அதிகாரப் பரவலாக்கம் பெரிய நாடுகளில் மட்டுமே செய்யப்பட வேண்டும் என்ற கருத்து முற்றிலும் தவறானது. உதாரணமாக, இலங்கையுடன் ஒப்பிடும்போது சுவிட்சர்லாந்து ஒரு சிறிய நாடு; ஆனால் சுவிட்சர்லாந்து ஒரு கூட்டாட்சி அரசாகும். எனவே, அதிகாரப் பரவலாக்கம் என்பது ஒரு நாடு சிறியதா அல்லது பெரியதா என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டதல்ல.

அதேபோல், மாகாண சபை முறை வலுப்படுத்தப்பட்டால், மத மற்றும் இனப் பிரச்சினைகள் எழ வாய்ப்புள்ளது என்று கூறுகிறார்கள். ஆனால் இலங்கையில் அத்தகைய பிரச்சினைகள் இந்த அமைப்புகளால் எழவில்லை; குறுகிய அரசியல் மற்றும் தீவிரவாத, மதவெறி குழுக்களின் செல்வாக்காலேயே அத்தகைய பிரச்சினைகள் எழுந்துள்ளன. அதிகாரம் பரவலாக்கப்பட்டாலும் இல்லாவிட்டாலும் அத்தகைய குழுக்கள் எழக்கூடும். ஆனால் இந்தக் குழுக்களில் எதுவும் இலங்கையில் வெற்றி பெறவில்லை; அந்தத் தீவிரவாதக் குழுக்கள் அனைத்தும் வரலாற்றில் தோல்வியுற்றுள்ளன. எனவே, நாம் அவற்றுக்கு அஞ்ச வேண்டியதில்லை.

மாகாண சபை முறையின் கீழ் இந்த நாட்டின் அபிவிருத்திக்கு ஒரு பெரும் பங்களிப்பை எவ்வாறு செய்ய முடியும் என்பதற்கு வடமேற்கு மாகாண சபையே சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும். காமினி ஜெயவிக்கிரம பெரேரா முதலமைச்சராக இருந்த காலத்தில், இலங்கையின் மிகவும் முன்மாதிரியான மாகாண சபையாக வடமேற்கு மாகாண சபையே விளங்கியது.

மேலும், ஒன்பது மாகாண சபைகளில் ஏழு மாகாண சபைகள் சிங்கள பௌத்த பெரும்பான்மையினர் வாழும் மாகாணங்களிலேயே நிறுவப்பட்டன என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. இந்த நாட்டில் உள்ள ஒவ்வொரு பிரதான அரசியல் கட்சியும் இந்த மாகாண சபைகளைக் ஆட்சி செய்துள்ளன. ஆனால், அந்த முதலமைச்சர்களில் எவரும் மாகாண சபைகளைக் கலைக்க வேண்டும் என்று கூறவில்லை. ஏனெனில், மாகாண சபையால் பொதுமக்களுக்கு எவ்வளவு சேவை வழங்க முடியும் என்பதை அவர்கள் நடைமுறையில் அறிந்திருந்தார்கள். எனவே, மாகாண சபைகளால் நாடு பிளவுபடாது என்பதை நான் மீண்டும் வலியுறுத்துகிறேன்.

கேள்வி: மாகாண சபை ஒரு பொருத்தமற்ற சுமை என்று சொல்வது ஒரு பிரபலமான விமர்சனம் அல்லவா?

பதில்: ‘மாகாண சபை ஒரு பயனற்ற அமைப்பு’ என்ற குற்றச்சாட்டு, மேலும் மேலும் வலுவாக முன்வைக்கப்படும் ஒரு கடுமையான விமர்சனமாகும். இது சமூகத்தில் நீண்ட காலமாக உறுதியாக நிலைபெற்ற ஒரு கண்ணோட்டமாகும். ஒரே கதை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்பட்டால், அது பொதுமக்களின் மனதில் உண்மையாகப் பதிந்துவிடும்; இது ஒரு இயல்பான மனித இயல்பு. அந்தத் தவறான கண்ணோட்டத்தை மாற்றுவது, இந்த நாட்டின் அறிவார்ந்த சமூகத்தின் பொறுப்பு, பொறுப்புள்ள அரசியல் இயக்கங்களின் கடமை மற்றும் நாட்டின் எதிர்காலம் குறித்து ஆழ்ந்து சிந்திக்கும் அரசியல் குழுக்களின் பொறுப்பாகும்.

கேள்வி: மாகாண சபைகள் பயனற்றவை அல்ல என்று ஏன் கூறுகிறீர்கள்?

பதில்: மாகாண சபைகள் ஏன் ஒரு பயனற்ற சுமை அல்ல என்பதைத் தரவுகளுடன் விளக்குகிறேன். 2012க்கு முன்பு மாகாண சபைகள் செயற்பாட்டில் இருந்தன (கடைசி மாகாண சபை 2014 வரை செயற்பாட்டில் இருந்தது). மாகாண சபைகள் செயலற்றதாக ஆக்கப்பட்ட பிறகு செலவினங்களில் ஏதேனும் குறைவு ஏற்பட்டதா? இல்லை. இன்றும் கூட, முன்பை விட மாகாண சபைகளுக்கு அதிக பணம் ஒதுக்கப்படுகிறது. உதாரணமாக, அனைத்து மாகாண சபைகளும் செயற்பாட்டில் இருந்த காலப்பகுதியை விட, அவை செயலற்றதாக இருக்கும் தற்போதைய சூழலில் அதிக பணம் செலவிடப்படுகிறது; நிதி ஒதுக்கீடுகள் பில்லியன் கணக்கில் அதிகரிக்கப்பட்டுள்ளன. இன்றும் கூட நிலைமையில் எந்த மாற்றமும் இல்லை; அனைத்து மாகாண சபைகளும் மக்கள் பிரதிநிதிகள் இன்றி முடங்கிக் கிடந்தாலும், அவை செயல்பாட்டில் இருந்த காலத்தை விட இன்றும் மாகாண சபைகளுக்காக அதிக பணம் செலவிடப்படுகிறது.

கேள்வி: ஆளுநர்களின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இயங்கும் மற்றும் மக்கள் பிரதிநிதிகள் இல்லாத மாகாண சபைகளுக்காக இவ்வளவு பணம் செலவிடப்படுகிறது என்று சொல்கிறீர்களா?

பதில்: ஆம், இன்றும் மாகாண சபைகளுக்காகப் பெருமளவு பணம் செலவிடப்படுகிறது. இதனை நான் மட்டும் கூறவில்லை, அக்கால நிதி ஆணைக்குழுவின் செயலாளர் இதனைத் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். அதன்படி, மாகாண சபைகளில் மக்கள் பிரதிநிதிகளின் கட்டுப்பாடு இல்லாதபோதிலும், அதிகாரத்துவக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் பணம் பற்றாக்குறையின்றி செலவிடப்படுகிறது என்பது எங்களுக்குத் தெளிவாகத் தெரிகிறது. மாகாண சபைகள் இல்லாத சூழ்நிலையில் பொதுப்பணம் சேமிக்கப்படும் என்று மக்கள் நினைக்கிறார்கள்; ஆனால் அது முற்றிலும் உண்மையல்ல.

மக்களிடையே மற்றொரு தவறான கருத்தும் நிலவுகிறது; மாகாண சபை உறுப்பினர்கள், அமைச்சர்கள் மற்றும் முதலமைச்சர்களுக்காகப் பெருமளவு பணம் செலவிடப்படுவதாக அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். ஆனால் அது ஒரு தவறான பிம்பம். இந்த மக்கள் பிரதிநிதிகள் அனைவருக்குமான மொத்தச் செலவு, மாகாண சபையின் ஒட்டுமொத்தச் செலவினத்தில் ஒரு சதவீதத்திற்கும் குறைவான தொகையாகவே காணப்பட்டது என்பதை நான் மிகுந்த பொறுப்புடன் கூறுகிறேன். மாகாண சபைகளில் உள்ள மக்கள் பிரதிநிதிகளுக்காகவே பெரும் செலவுகள் செய்யப்படுகின்றன என்ற எண்ணம், இந்த நாட்டில் திட்டமிட்டுச் சமூகமயமாக்கப்பட்ட ஒரு தவறான கருத்தாகும்.

கேள்வி: மாகாண சபைகள் மூலம் ஊழலும் சுரண்டலும் நடைபெறுகின்றன என்ற வலுவான குற்றச்சாட்டு உள்ளது, அல்லவா?

பதில்: அது மற்றொரு தவறான பொதுப்புத்தியாகும். இந்த ஊழல் என்பது உள்ளூராட்சி சபைகளிலோ (பிரதேச சபை) அல்லது நாடாளுமன்றத்திலோ கூட நடக்கலாம். அவற்றைச் சட்டரீதியாகத் தடுப்பதற்கான முறையான வழிமுறைகள் உருவாக்கப்பட வேண்டும். ஆனால், மாகாண சபைகள் பொது நிதியை பெருமளவில் கையாடல் செய்து தவறாகப் பயன்படுத்துகின்றன என்ற ஒற்றைப்படையான கருத்து உண்மையானதல்ல. மாகாண சபைகள் தொடர்பான உண்மையான நிலவரம் குறித்து நாட்டிற்கும் மக்களுக்கும் முறையான விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும்.

கேள்வி: மாகாண சபைகளால் செயல்படுத்தப்படும் பல அபிவிருத்தித் திட்டங்கள் முடங்கிவிட்டன அல்லது முறையாகப் பராமரிக்கப்படவில்லை என்ற ஒரு பொதுவான குற்றச்சாட்டு உள்ளது. இது குறித்து உங்கள் கருத்து என்ன?

பதில்: மாகாண சபையால் செயல்படுத்தப்படும் அனைத்து அபிவிருத்திப் பணிகளும், மக்கள் பிரதிநிதிகள் இல்லாததால் தரம் குறைந்து பயனற்றுப் போய்விட்டன என்பது ஒரு நியாயமான விமர்சனமாகும். மக்கள் பிரதிநிதிகள் இருந்திருந்தால், குடிமக்கள் அவர்களை அணுகித் தங்களது கோரிக்கைகளையும் அழுத்தங்களையும் முன்வைக்கக்கூடிய தகைமையைப் பெற்றிருப்பார்கள். ஆனால் இன்று நிலைமை வேறு; அதிகாரிகளை அணுகிக் கேள்வி எழுப்ப குடிமக்களுக்குத் திறனோ சக்தியோ இல்லை. மாகாண சபைக்குச் சொந்தமான நெடுஞ்சாலைகள் மட்டுமல்ல, கல்வி மற்றும் சுகாதாரக் கட்டமைப்பும் கூட இன்று கடுமையான சீரழிவைச் சந்தித்துள்ளது என்பதை நாம் அறிவோம். இன்று, இந்த விடயங்களில் தலையிட்டு முடிவெடுக்க மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள் இல்லாததால், ஒட்டுமொத்த நிர்வாகக் கட்டமைப்பும் செயலற்றுப் போய்விட்டது.

கேள்வி: மக்கள் பிரதிநிதிகள் இல்லாதபோதும், போதிய அபிவிருத்தி இல்லாதபோதும், மாகாண சபைகளுக்காக இவ்வளவு பெரிய நிதி ஏன் இன்னும் ஒதுக்கப்படுகிறது?

பதில்: மாகாண சபைகள் மக்கள் பிரதிநிதிகளுடன் இயங்குகின்றதா இல்லையா என்பதைப் பொருட்படுத்தாமல், மாகாண சபைக்குச் சொந்தமான கல்வி (மாகாண பாடசாலைகள்), சுகாதாரம் (மாகாண வைத்தியசாலைகள்), விவசாயம் போன்ற அனைத்து பொதுச் சேவைகளும் அன்றாடம் இயங்க வேண்டும். அவற்றுக்குரிய சம்பளங்களும் படிகளும் வழங்கப்பட வேண்டும்; மூலதனச் செலவினம், தொடர் செலவினம் மற்றும் நலத்திட்டச் செலவினங்கள் செய்யப்பட வேண்டும். இந்தச் சூழலில், மாகாண சபைகளால் செய்யப்படும் செலவினம் எந்த வகையிலும் குறையவில்லை, அதைக் குறைப்பதற்கான சாத்தியமும் இல்லை.

ஆனால், இந்தச் செலவினங்களைச் செய்வதில் தேவையான மக்கள் நல வழிகாட்டுதலையும் மேற்பார்வையையும் வழங்கக்கூடிய மக்கள் பிரதிநிதிகள் மாகாண சபையில் இல்லை. எனவே, தொடர்புடைய செலவினங்கள் முறையாக நிர்வகிக்கப்படாமல் அதிகாரிகளின் தன்னிச்சையான முடிவுகளுக்கு உட்படுகின்றன. இதனால், தேவையற்ற விரயங்கள் ஏற்பட்டுப் பணம் அதிகரிக்கக்கூடும். இந்தப் பணத்தின் முறையான தணிக்கையும் கட்டுப்பாடும் மக்கள் முன்னிலையில் நடைபெறவில்லை என்பதுதான் உண்மையான துயரம். மாகாண சபைத் தேர்தலை நடத்தி அதனைச் செயல்படுத்துவதன் மூலம் மட்டுமே, சம்பந்தப்பட்ட நிறுவனங்கள் முறையாக இயங்குவதையும், நிதிகள் சரியாகப் பயன்படுத்தப்படுவதையும் உறுதிசெய்யத் தேவையான வழிகாட்டுதலையும் மேற்பார்வையையும் வழங்க முடியும்.

கேள்வி: மாகாண சபை முறைமையானது நமது சொந்தத் தேவைகளுக்காக அல்லாமல், இந்தியத் தாக்கத்தினாலேயே இலங்கையில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது என்பது அனைவரும் அறிந்த உண்மை. இந்த மாகாண சபைகள் நாட்டிற்கு என்ன முன்னேற்றத்தைக் கொண்டு வந்துள்ளன என்று மக்கள் கேள்வி எழுப்புகிறார்கள், அல்லவா?

பதில்: இந்தியாவிலிருந்து அழுத்தம் இருந்தது என்பது உண்மைதான், ஆனால் மாகாண சபை முறைமை பலவந்தமாகத் திணிக்கப்பட்டது என்று மட்டும் கூறிவிட முடியாது. அந்த அழுத்தத்திற்கான சூழலை உருவாக்கியது இந்தியா அல்ல் மாறாக, இது ஒரு பெரும் உள்நாட்டுப் போராக உருவெடுப்பதற்கான பின்னணியை உருவாக்கியவர்கள் நமது நாட்டு ஆட்சியாளர்கள்தான். இந்தியா இந்தப் போரைச் சில சமயங்களில் தந்திரோபாயமாகப் பயன்படுத்தியது என்பது மறைக்க முடியாத உண்மை. ஆனால், அந்த நெருக்கடியான காலகட்டத்தில் இந்தியா இந்த விடயத்தில் தலையிடாமல் இருந்திருந்தால் நாட்டில் என்ன நிலைமை ஏற்பட்டிருக்கும் என்பது குறித்த சரியான பகுப்பாய்வு யாரிடம் உள்ளது?

மாகாண சபைகளை நிறுவியதன் மூலம், இந்த நாட்டில் உள்ள சிறுபான்மை மக்களின் தேசியப் பிரச்சினைக்குக் குறைந்தபட்ச தீர்வையாவது வழங்க நாங்கள் தயாராக இருக்கிறோம் என்பதை உலகிற்கு வெளிப்படுத்தினோம். அந்தச் செயல்விளக்கத்தின் மூலம், ‘இந்த நாட்டில் ஒரு தனி நாடு உருவாக்கப்படக்கூடாது; பிராந்திய ஒருமைப்பாடு பேணப்பட வேண்டும்’ என்பதைச் சர்வதேச சமூகம் ஏற்றுக்கொண்டது. அதுவே நாட்டிற்கு ஒரு நேர்மறையான சூழ்நிலை அல்லவா?

இரண்டாவது விடயம் என்னவென்றால், மாகாண சபைகள் வெறும் தற்காலிகத் திணிப்பாக இருந்திருந்தால், நாம் ஏன் இன்றும் அதனை அரசியலமைப்பில் தயக்கத்துடன் சுமந்துகொண்டிருக்கிறோம்? மாகாண சபைகளும், அவற்றால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட 13வது அரசியலமைப்புத் திருத்தமும் இந்த நாட்டின் உச்சக்கட்ட அரசியலமைப்பின் ஒரு பிரிக்க முடியாத பகுதியாகும். அப்படியிருக்க, பாராளுமன்றத்தில் பெரும்பான்மை பலம் கொண்ட எந்தவொரு அரசாங்கத்தாலும் அதனை ஏன் இரத்து செய்ய முடியவில்லை?

நாம் இந்த நாட்டின் யதார்த்தத்தை உணர்ந்து ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இந்த நாட்டு மக்களின் அடிப்படை ஜனநாயகத் தேவைகளையும், இந்த நாட்டின் எதிர்கால அபிவிருத்தியையும் நாம் கருத்திற்கொள்ள வேண்டும். குறுகிய அரசியல் நலன்கள் அல்லது இனப் பாகுபாடுகளின் அடிப்படையில் அல்லாமல், நாட்டின் தேசியப் பிரச்சினைகளை நாம் தார்மீக நோக்கோடு அணுக வேண்டும் என்பதே எனது இறுதியான வலியுறுத்தலாகும்.